dajim_rap

หากย้อนกลับไปในยุคเมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว เชื่อว่านั่นเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่มีศิลปินไทยมากมายเกิดขึ้นรวมไปถึงแนวเพลงสไตล์ต่างๆ ก็มีความแพร่หลายในประเทศไทยเป็นอย่างมาก เรียกว่าเป็นยุคแห่งการเปิดโลกของเสียงเพลงในรูปแบบที่แปลกใหม่เลยก็ว่าได้ ซึ่งหนึ่งในศิลปินยุคนั้นที่ต้องเรียกว่าได้รับความนิยมหรือมีชื่อเสียงที่เหล่าบรรดาวัยรุ่นและนักฟังเพลงทั้งหลายต้องเคยได้ยินเสียงเพลงของเขาผ่านหูเข้ามาอย่างแน่นอน ชายคนนั้นมีชื่อในวงการว่า ดาจิม

dajim_cd

ดาจิม หรือ สุวิชชา สุภาวีระ มีชื่อเล่นว่า ตั้ม เป็นนักร้องนักแต่งเพลงที่นิยมชมชอบในแนวเพลงแร็พ ที่ในยุคสมัยนั้นก็ถือว่ามีศิลปินในแนวเพลงนี้เกิดขึ้นอยู่หลายคนเช่นเดียวกัน แต่ทว่าจุดเด่นจริงๆ ของดาจิม ที่ทำให้เหล่าบรรดาแฟนเพลงต่างก็ชื่นชอบและหลงใหลในมนต์เสน่ห์เพลงของเขาเป็นอย่างมากก็คือ การที่เขามักจะแต่งเพลงในแนวใต้ดินที่เป็นดนตรีแนวสะท้อนสังคม แนวเสียดสีสังคม พร้อมทั้งผสมไปด้วยคำหยาบคายที่ลงตัว แต่ด้วยกฎหมายไทยที่ไม่เอื้อต่อสิ่งเหล่านี้ทำให้ดาจิมเองเคยถูกจับกุมเกี่ยวกับเรื่องเนื้อเพลงที่ค่อนข้างล่อแหลมและสื่อไปในทางลามกอนาจาร ทว่าเมื่อเขากลับมอีกครั้งโดยมีสังกัดเป็นตัวตนอย่าง จีนี่ เร็คคอร์ดส ก็ทำให้ความรุนแรงของเนื้อหาเพลงลดทอนลงเยอะไม่เหมือนกับยุคที่ทำเพลงใต้ดินขายเองทว่ากลับกลายเป็นเขาไม่ประสบความสำเร็จเหมือนสมัยทำเพลงใต้ดินสักเท่าไหร่ หลังจากนั้นเขาก็ได้ย้ายสังกัดไปเรื่อยๆ จนล่าสุดก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับค่ายไหนทว่าก็ยังคงปล่อยเพลงออกมาให้แฟนๆ ได้หายคิดถึงกันอยู่ตลอด ในความเป็นจริงสิ่งที่ดาจิมได้รับความนิยมอย่างมากก็เนื่องมาจากสไตล์เพลงแร็พของเขาที่ฉีกแหวกแนวไม่เหมือนคนอื่น นิยมใช้คำหยาบคาย ส่อเสียดเป็นประเด็นหลักในเพลง เลยทำให้คนที่ฟังเพลงทั้งหลายรู้สึกถึงมุมมืดที่ซ่อนอยู่ในสังคมจริงๆ และยังทำให้นักฟังเพลงรู้สึกว่าเพลงของเขานั้นเป็นเพลงสไตล์ตรงๆ คิดอย่างไรก็พูดออกมาในแบบนั้นเลย

dajim_dance

เพลงดังของดาจิมที่เชื่อว่าหลายๆ คนน่าจะรู้จักกันเป็นอย่างดี อาทิ โยกย้าย, ห.ว.ย., ผีกะจู๋, ดาจิมแร็พไทย, โรคบิด, 704, กิ๊กทั่วไทย, ปากดี เป็นต้น ซึ่งเพลงเหล่านี้หากลองไปหาฟังดูก็จะรู้ว่ามันเป็นกลิ่นไอที่แสดงได้ถึงความเป็นดาจิมขนานแท้ จึงไม่แปลกที่เขาจะเป็นศิลปินใต้ดินที่ต้องถือว่าประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์วงการเพลงไทยและยังคงมีเรื่องราวเกี่ยวกับเพลงของเขาให้ได้พูดถึงอย่างไม่รู้จบ